Poupurri galego (Sólo letras)

Catro vellos mariñeiros, BIS
todos metidos nun bote.
Boga, boga, mariñeiro,
imos pra Viveiro,
xa se ve San Roque. BIS

Ailalelo …

Os mariñeiros traballan BIS
de noite coa luz da lúa.
Dá gusto velos chegare
pola mañá cedo
cheirando a frescura. BIS

Ailalelo …

Levo sardiña e bocarte,
tamén xurelo pequeno
Rapaciña de Viveiro
ven buscar o lote
do teu mariñeiroBIS

Ailalelo ..

Se vas ó San Benitiño BIS
non vaias ó de Paredes,
que hai outro máis milagreiro BIS
San Benitiño de Lérez. BIS
San Benitiño do ollo redondo
hei de ir alá, miña nai, se non morro
e hei de levar unha bota de viño
e unha bola de pan para o camiño.

E pousa, pousa, pousa,
e non me toques naquela cousa: BIS
e pousa, pousa axiña,
e non me toques naquela cousiña. BIS
Fun á taberna do meu compadre,
fun polo vento e vin polo aire:
e como é cousa de encantamento
fun polo aire e vin polo vento. BIS

Toleaches pola peneira,
toleaches por peneirar,
toleaches por ter amores,
toleaches por te casar. (3 veces)

O paxaro cando chove BIS
mete o rabo na silveira,
así fan as boas mozas
cando non hai quen as queira BIS
ailalelo, ailalalo.

Amoriños collín
na beiriña do mar,
amoriños collín
non os poido olvidar;
non os poido olvidar
non os poido olvidar,
amoriños collín
na beiriña do mar

Vaite lavar, porcona, vaite lavar,
se non che chega o río, tírate ó mar,
tírate ó mar, porcona, tírate ó mar,
vaite lavar, porcona, vaite lavar

Polo río abaixo vai unha troita de pé,
corre que te corre, quen a puidera coller,
quen a puidera coller, quen a puidera pillar.
Polo río abaixo vai unha troita de pé.

Apagha o candil, Marica, chus, chus,
apagha o candil que ten moita lus,
que ten moita lus, moita claridá,
apagha o candil e chéghate alá.

Pasei por la tua porta
E mirei polo cerrollo
A ladra da túa nai
Meteume un pau por un ollo
Meteume un pau por un ollo
Ailelelo, ailelelo

Apaga o candil marica chús, chús
Apaga o candil que ten moita lus
Que ten moita lus moita claridá
Apaga o candil e achégate alá

A túa nai é chiculate
O teu pai chiculateiro
A túa nai lambe as cazolas
O teu pai lambe os pucheiros
O teu pai lambe os pucheros
Ailelelo, ailelelo.

Apaga o candil marica chús, chús
Apaga o candil que ten moita lus
Que ten moita lus moita claridá
Apaga o candil e achégate alá

Ollos verdes son traidores, BIS
azules son mentireiros,
os negros e acastañados
son firmes e verdadeiros. BIS
Na beira, na beira, na beira do mar
hai unha lanchiña pra ir a navegar BIS

Eu non sei que ten a morena,
eu non sei que a morena ten,
eu non sei que ten a morena,
que xa todos lle queren ben.

Heicho de dar se mo dás, queridiño,
heicho de dar se mo dás, xa verás,
heicho de dar con dúas cunchiñas,
pra que lle toque-lo chascarraschás.

Para vir a xunta min, para vir a xunta min,
vai lava-la cara, vai lava-la cara, galopín!

Paxariños que alegres cantades
polas follas dos loureiros
e subides polos ameneiros
a busca-la raiña do sol.

O primeiro no amor sonche os bicos,
o segundo beliscos pequenos,
o terceiro ben achegadiños
e ó remate sonche os nenos BIS

Arroz con chícharos, patacas novas,
repolos de Betanzos e mais cebolas
e mais cebolas e mais cebolas,
arroz con chícharos, patacas nova

Lévame, lévame, lévame,
lévame á beira do mar,
nunha noite prateada,
noite dun craro luar.

Non te cases cun ferreiro que é moi malo de lavare, BIS
cásate cun mariñeiro que vén lavado do mare,
que vén lavado do mar, ailelelo, ailalelo…

Miña nai xa non me casa con mariñeiro, con mariñeiro
porque cando ven da mare non da diñeiro non da diñeiro.

Eu namorar, eu namorar, eu namoreime,
eu namoreime na beira do mar,
enguedellar, enguedellar, enguedelleime,
enguedelleime na beira do mar.

Eu quería me casare
Miña nai non teño roupa.
Eu quería me casare.
Miña nai non teño roupa
Casa miña filla casa
que una perna tapa a outra
Casa miña filla casa
Unha perna tapa outra.
Ai la le lo ai la le lo.

As mozas de Vilariño
dicen que non beven viño
e debaixo do mantelo
levan o viño escondido
levan o viño escondido
ailelelo, alelelo.

Ei veñen, ei veñen, ei veñen, ei van,
sardiñas fresquiñas de pola mañán,
de pola mañán, de pola mañán,
ei veñen, ei veñen, ei van.

O Sancristán de Coímbra
facía de mil diabluras: BIS
mollaba o pan en aceite,
deixaba os santos a escuras BIS

E bate fado e bate ben,
ti ére-la causa do meu desdén BIS

O mar tamén ten amores,
o mar tamén ten muller. BIS
Está casado coa area,
Dálle bicos cantos quer. BIS

E bate fado…….. BIS

Eu quixera ser merliño
e te-lo bico encarnado BIS
para face-lo meu niño
no teu cabelo dourado. BIS

Tirei unha laranxiña
no medio de Portugal BIS
a quen lle foi a batere?
á filla dun xeneral BIS

Miña nai xa non me deixa
levar o leite a Coimbra BIS
porque dicen os rapaces:
ai, que leiteira máis linda! BIS

E bate fado…. BIS

Vexo Vigo, vexo Cangas, tamén vexo Redondela,
vexo a Ponde de Sampaio, camiño de Pontevedra

Vexo Vigo, vexo Cangas, tamén vexo Redondela,
vexo a Ponde de Sampaio, camiño da miña terra.

Árdelle o eixo, árdelle o carro,
árdelle o eixo, hai que mollalo,
hai que mollalo, hai que mollalo
árdelle o eixo, árdelle o carro.
árdelle o eixo, árdelle a buxa
móllao no río pra que non fuxa,
pra que non fuxa, pra que non fuxa
árdelle o eixo, árdelle a buxa)

Velaí vai, velaí vai, 
a rapaza polo río,
sen comer e sen beber,
toda cheíña de frío,
toda cheíña de frío,
toda chea de dor,
velaí vai, velaí vai,
polo río xa pasou.
Á vista de tanta xente
chamáchesme moreniña,
á vista de tanta xente
e agora vaime quedar
moreniña para sempre.
Moreniña para sempre
!ailalelo, ailalalo!
Viñeches ás nove e media.
Quedaches de vir ás nove,
viñeches ás nove e media,
ti non sabes que é pecado
enganar a unha morena,
enganar unha morena,
!ailalelo, ailalalo!
Xa me dixo teu pai
que che saque a bailar
e no medio do baile
que che deixe quedar
que che deixe quedar
ai, sí, sí, ai,ai,ai
e no medio do baile
que che deixe quedar
Eu tiña un canciño
que veu da Marola
i o can can bailaba
con unha perna sola.
Eu tiña un canciño
que veu da Marola
i o can can bailaba ai, ai ai,
cunha perna sola.
con una perna sola.
Ai, laralá, laralá laralá,
ai, laralá, laralá, laralá.

Carballeira de San Xusto, Carballeira de enramada
naquela carballeiriña, perdín a miña navalla BIS
ailalelo, ailalalo
Perdín a miña navalla, máis valera non perdela,
fíxenme de alí veciño e casei con Rafaela
ailalelo, ailalalo

A miña Rosiña
ten un caravel.
Teno tan gardado
que eu non lle sei del
que eu non lle sei del
que eu non lle sei del
A miña Rosiña
ten un caravel.

¿Bailaches Carolina?
Bailei, si señor.
Dime con quen bailachse.
Bailei co meu amor

A saia da Carolina
ten un lagarto pintado;
cando a Carolina baila,
o lagarto dálle ó rabo.

¿Bailaches, Carolina…

A Carolina é unha tola
Que todo fai o revés
Éspese pola cabeza
E vistese polos pes

¿Bailaches, Carolina…

O señor cura non baila
Porque tén unha coroa
Baile, señor cura, baile
Que Deus todo llo perdoa

¿Bailaches, Carolina…

No curro da Carolina
Non entra carro pechado
Namais entra Carolina
Co seu cocho polo rabo

¿Bailaches, Carolina…

Co meu amor Carolina
Non volvas a bailar
Porque che levanta a saia
I emoi mala de baixar

¿Bailaches, Carolina…

Éche un andar miudiño
miudiño, miudiño,
miudiño, miudiño,
o que eu teño. (Bis)
Que teño unha borracheira
de viño, que auga non bebo.
Mira, mira Maruxiña
mira, mira como veño. (Bis)

A Virxe de Guadalupe
cando vai pola ribeira. (bis)
descalciña pola area
parece unha Rianxeira.(bis)

ESTRIBILLO
Ondiñas veñen
ondiñas veñen e van
non te embarques rianxeira
que te vas a marear. (bis)

II
A Virxe de Guadalupe
cando vai para Rianxo(bis)
a barquiña que a trouxo
era de pao de laranxo (bis)

ESTRIBILLO

III
A virxe de Guadalupe
quen a fixo moreniña,(bis)
foi un raiño de sol
que entrou pola ventaniña. (bis)

ESTRIBILLO

 

Anuncios

Sevillanas del adiós


Algo se muere en el alma, cuando un amigo se va

Cuando un amigo se va
Algo se muere en el alma
Cuando un amigo se va
Algo se muere en el alma
Cuando un amigo se va

Cuando un amigo se va
Y va dejando una huella
Que no se puede borrar
Y va dejando una huella
Que no se puede borrar

No te vayas todavía
No te vayas por favor
No te vayas todavía
Que hasta la guitarra mía
Llora cuando dice adiós

Un pañuelo de silencio, a la hora de partir

A la hora de partir
Un pañuelo de silencio
A la hora de partir
Un pañuelo de silencio
A la hora de partir

A la hora de partir
Porque hay palabras que hieren
Y no se deben decir
Porque hay palabras que hieren
Y no se deben decir

No te vayas todavía
No te vayas por favor
No te vayas todavía
Que hasta la guitarra mía
Llora cuando dice adiós

El barco se hace pequeño, cuando se aleja en el mar

Cuando se aleja en el mar
El barco se hace pequeño
Cuando se aleja en el mar
El barco se hace pequeño
Cuando se aleja en el mar

Cuando se aleja en el mar
Y cuando se va perdiendo
Qué grande es la soledad
Y cuando se va perdiendo
Qué grande es la soledad

No te vayas todavía
No te vayas por favor
No te vayas todavía
Que hasta la guitarra mía
Llora cuando dice adiós

Ese vacío que deja, el amigo que se va

El amigo que se va
Ese vacío que deja


Apaga o candil

Apaga o candil marica chús, chús
Apaga o candil que ten moita lus
Que ten moita lus moita claridá
Apaga o candil e achégate alá

Pasei por la tua porta
E mirei polo cerrollo
A ladra da túa nai
Meteume un pau por un ollo
Meteume un pau por un ollo
Ailelelo, ailelelo

Apaga o candil marica chús, chús
Apaga o candil que ten moita lus
Que ten moita lus moita claridá
Apaga o candil e achégate alá

A túa nai é chiculate
O teu pai chiculateiro
A túa nai lambe as cazolas
O teu pai lambe os pucheiros
O teu pai lambe os pucheros
Ailelelo, ailelelo.

Apaga o candil marica chús, chús
Apaga o candil que ten moita lus
Que ten moita lus moita claridá
Apaga o candil e achégate alá

Extraído de http://www.folkotecagalega.com


Come prima

Come prima,
più di prima t’amerò,
per la vita,
la mia vita ti darò.
Sembra un sogno
rivederti, accarezzarti,
le tue mani tra le mani
stringere ancor.

Il mio mondo,
tutto il mondo sei per me
e a nessuna voglio bene
come a te.
Ogni giorno, ogni istante
dolcemente ti dirò:
“Come prima,
più di prima t’amerò.”

Sembra un sogno
rivederti, accarezzarti,
le tue mani tra le mani
stringere ancor.
Il mio mondo,
tutto il mondo sei per me
e a nessuna
voglio bene come a te.

Ogni giorno, ogni istante
dolcemente ti dirò:
“Come prima
più di prima t’amerò.”

T’amerò!


Volare

Penso che sogno così
non ritorni mai più,
mi dipingevo le mani e la faccia di blu,
poi d’improvviso venivo dal vento rapito,
e incominciavo a volare nel cielo infinito.

Volare, oh oh,
cantare, oh oh oh oh.
Nel blu dipinto di blu,
felice di stare lassù.

E volavo volavo felice
più in alto del sole ed ancora più su
mentre il mondo pian piano spariva
lontano laggiù.
Una musica dolce suonava soltanto per me.

Volare, oh oh
cantare, oh oh oh oh.
Nel blu dipinto di blu
felice di stare lassù

Ma tutti i sogni nell’alba svaniscon perché
quando tramonta la luna li porta con sé,
Ma io continuo a sognare negli occhi tuoi belli
che sono blu come un cielo trapunto di stelle…

Volare, oh oh
cantare, oh oh oh oh;
Nel blu degli occhi tuoi blu
felice di stare quaggiù

E continuo a volare felice
più in alto del sole ed ancora più su
mentre il mondo pian piano scompare
negli occhi tuoi blu
La tua voce è una musica dolce
che suona per me.

Volare, oh oh
cantare, oh oh oh oh.
Nel blu degli occhi tuoi blu
felice di stare quaggiù.


Amado mío

Amado mío, te quiero tanto,
no sabes cuanto ni lo sabrás.

Si te consigo, amado mío,
siempre conmigo te quedarás.

Estribillo:
Todo lo que tengo, amado mío,
a tus pies está, para ti será,
para ti lo guardé.
Todo lo que tengo, amado mío,
desde que te vi, no me sirve a mí,
sé muy bien el porqué.

En tu mirada,
a veces veo un buen deseo,
y nada más.

Amado mío, te quiero tanto,
no sabes cuanto, ni lo sabrás.

Estribillo

Amado mío, te quiero tanto,
no sabes cuanto, ni lo sabrás.


Libre

Tiene casi veinte años y ya está
cansado de soñar,
pero tras la cementera está su hogar,
su mundo, su ciudad.
Piensa que la alambrada sólo es
un trozo de metal,
algo que nunca puede detener
sus ansias de volar.

Libre,
como el sol cuando amanece,
yo soy libre como el mar…
…como el ave que escapó de su prisión
y puede, al fin, volar…
…como el viento que recoge mi lamento
y mi pesar,
camino sin cesar
detrás de la verdad
y sabré lo que es al fin, la libertad.

Con su amor por montera se marchó
cantando una canción,
marchaba tan feliz que escuchó
la voz que le llamó,
y tendido en el suelo se quedó
sonriendo y sin hablar,
sobre su pecho flores carmesí,
brotaban sin cesar…